Luscircuit 2
Wandelpaal n°02:  de weide.

Onthaal wandelingenVirtueel bezoek 360°Géografische liggingAangeduide wandeling< Vorige wp.volgende wp. >

Bloemen en vlinders.

Deze niet-bemeste weide wordt jaarlijks afgemaaid. Het is een geprivilegieerde plaats voor liefhebbers van botanica en, bijgevolg, voor entomologen. Vroeger was dit ploeggrond, daarna werd het graasland. Deze grond is dus in het verleden met kalk verrijkt en gedraineerd.
De waterafvoer gebeurde ondergronds en was dus onzichtbaar. Het waren kuilen die bedekt werden met “tegels” waar vervolgens grond op werd gelegd. Sommige afvoeren zijn ingezakt en vielen weer dicht. Op sommige plaatsen is het behoorlijk vochtig.

De ringoogparelmoervlinder of Proclossiana eunomia: oranje, zwartgemarmerde dagvlinder die men van eind mei tot juli kan zien rondvliegen. Hij overwintert als rups, die zich voedt met de bladeren van de adderwortel. Deze relikwie van de ijstijden overleeft in een aantal kolonies over Europa. In België is hij nog vrij sterk vertegenwoordigd, maar wel heel plaatselijk. Zijn biotoop is een verlaten, vochtige weide (die niet bemest of bewerkt wordt, of toch niet intensief), hoewel men erover moet waken dat de weide niet weer door bomen wordt ingepalmd. Wat hij nodig heeft, zijn dus vochtige, verlaten en onderhouden weiden, zoals deze hier.

De blauwe vuurvlinder of Lycaena helle

De adderwortel of Polygonum bistorta:
De « Cawe du r’nard » (Waalse benaming) bloeit met lange, roze aren op de vochtige weiden.
De vorm van de wortelstok maakte van deze plant een geliefd wapen tegen adderbeten. In Siberië en Alaska werd het, na lang te hebben geweekt, in een smeulend vuur gekookt en opgegeten. De gedroogde bladeren dienden als voeder voor konijnen, de granen waren voor de kippen.
De adderwortel speelt de plantaardige gastheer voor tal van rupsen, behorend tot verschillende vlindersoorten uit de familie van de Kopervlinders en Parelmoervlinders.

De echte koekoeksbloem of Lychnis flos-cuculi:
De “d’hirée fleûr” (Waalse benaming) is gemakkelijk te herkennen dankzij de felroze, zeer smalle en sterk gekerfde bladeren. Ze houdt van een kleiachtige bodem en wijst op de aanwezigheid van ondergronds water.

Vaak vindt men op de steel van deze plant schuimende klodders. Deze “crachat de coucou” (Waalse benaming) is het werk van een klein insect, het schuimbeestje of Philaneus leucophtalmus. De larve van deze homoptera zetten zich vast op de stengel en voeden zich door eraan te zuigen. Ze maken deze schuimklodders om zich tegen droogte en vijanden te beschermen.

Neem de tijd. Kijk rond: hondsdraf, zwart knoopkruid, ratelaar, vergeet-mij-nietjes, scherpe boterbloem…

Natura 2000 en de vlinders.

De imago’s (volwassenen insecten) van bepaalde vlindersoorten kunnen zich over verschillende kilometers verplaatsen. Zij moeten dus een mozaïek hebben van hun biotoop om de uitwisselingen tussen verschillende bevolkingen mogelijk te maken en hun overleving te verzekeren. Een verlaten, vochtige weide (die niet wordt bemest of bewerkt, of toch niet intensief) vergt als biotoop een aandachtig beheer. Men moet namelijk ook vermijden dat deze weiden opnieuw door bomen worden ingepalmd.

Met de wijzers van de klok mee, ziet u hier enkele vlinders die men in de streek van Spa-Bérinzenne kan bewonderen: de grote weerschijnvlinder of Apatura iris, het boomblauwtje of Celastrina argiolus, het wereldkaartje of Araschnia levana,

de kleine vuurvlinder of Lycaena phlaeas, de distelvlinder of Vanessa cardui, het groot dikkopje of Ochlodes venatus.

45% van de Europese vlindersoorten zijn bedreigd. Natura 2000 is er, ook voor hen. De meest bedreigde dagvlindersoorten vindt men in leefomgevingen die als semi-natuurlijk worden bestempeld daar ze matig door de mens worden ontgonnen.
Soorten die gebonden zijn aan een open habitat, vinden enkel de geschikte omstandigheden op een arme, niet bemeste grond. De rupsen zijn voor hun voeding dikwijls afhankelijk van een beperkt aantal planten.

Onthaal wandelingenVirtueel bezoek 360°Géografische liggingAangeduide wandeling< Vorige wp.volgende wp. >