Luscircuit 6
Wandelpaal n°5. De pouhon Pia.

Onthaal wandelingenVirtueel bezoek 360°Géografische liggingAangeduide wandeling< Vorige wp.volgende wp. >

De sijs.

Het woord “pouhon” komt van het Latijn potionem en wijst op koolzuurgas- en ijzerhoudend water. De roestbruine kleur van de afvoerbeek, een beetje stroomafwaarts, bevestigt de aanwezigheid van ijzer dat bezinkt door in aanraking te komen met zuurstof. Dit water is van hetzelfde type als het Natuurlijk Mineraalwater Marie-Henriette, het legt een ondergrondse reis af van meerdere tientallen jaren!

 

 

De bomen die langs de beek groeien, zijn zwarte elzen, Alnus glutinosa. De zwarte els kan gedijen op deze waterverzadigde bodem en speelt een belangrijke rol bij het vasthouden van de bermen. Zo vermijdt de els dat de oevers van deze waterlopen te hard eroderen. Bovendien speelt hij ook een belangrijke rol voor de waterfauna: de haarwortels bieden onder water een schuilplaats voor ongewervelde dieren. (Zie circuit 1 voor meer informatie).

 

Van de herfst tot in het begin van de lente worden elzen druk bezocht door troepen vogels die zachtjes tsjilpen, de uiteinden van de takken aftasten en met hun snavel de vruchten van dat jaar oogsten: de sijs, Carduelis spinus. Deze kleine, geel getekende vogels zijn zaadeters en zoeken naar de zaden van elzen, berken of naaldbomen. In de zomer wordt hun dieet aangevuld met zaden van paardenbloemen of distels, met knopjes, bessen, rupsen en bladluizen. De sijs is heel sociaal, ook tijdens het paarseizoen, en soms nestelen meerdere koppels zij aan zij. Hun nest is een klein, zeer verzorgt schaaltje en wordt in een naaldboom aan het uiteinde van een tak gebouwd die zelf door een andere tak wordt beschermd. Hun nest is zodanig goed verstopt, dat sijzen volgens een Germaans volksgeloof de gave hadden een magische steen te gebruiken om hun nesten onzichtbaar te maken!

 

 

Als u bij geluk een troep sijzen tegenkomt, neem dan even de tijd naar ze te luisteren. Zij zijn erg sociaal en communiceren met talrijke fluitgeluiden. In de paartijd, de lente, is de gevarieerde en heldere zang van het mannetje heerlijk om horen.

 

    U kunt proeven van het water uit de pouhon. De temperatuur van het water is stabiel, om en bij de 7°C, zomer en winter.

Een legende.

De “Ru du Pendu” (de beek van de gehangene)… Dat klopt. Het is inderdaad de naam van het beekje waar het water van de “pouhon” instroomt. En dit is de legende waaraan het die eigenaardige naam te danken heeft.

 

Het is lente. Er moeten een nieuwe herder worden verkozen. Er zijn er twee. De ene, Leonard, lacht veel en valt in de smaak met zijn replieken. Hij zal het worden.

En de andere dan? Noël, dat is zijn voornaam, legt zich erbij neer. Maar hij waakt. Hij bewaakt. En hij vind het: Leonard is een dief. Hij doodt schapen onder het voorwendsel van een ziekte en verkoopt het vlees om winst te maken. Leonard wordt beschuldigd, berecht en veroordeeld tot ophanging. Als het ogenblik is gekomen, geeft hij met een onduidelijke lach op zijn gezicht een mooie cape aan zijn aanklager .

Noël is bang en durft ze niet te dragen. Tot de dag dat hij indruk wil maken op een jong meisje op wie hij verliefd is en de cape aantrekt om naar het dorp te gaan. De dag nadien vond men hem terug… opgehangen! Zijn neef en erfgenaam, tevens Noël genaamd, heeft jaren gewacht vooraleer hij het kledingstuk aandeed, op een zondag, om naar de mis te gaan. Na de dienst volgt uiteraard de kroeg. Maar Noël is bedrukt, hij verlaat plots zijn maten, gaat naar de boom waar de ophangingen plaatsvinden en legt een touw rond zijn nek. Gelukkig kwamen zijn vrienden tijdig tussenbeide.

Enkele maanden later is Noël te laat voor de mis. Onderweg ontmoet hij een man, hij geeft hem zijn cape in ruil voor de verdienste die de man verkreeg door naar de vespers te gaan. Maar de man liegt, hij is niet geweest. Dat verneemt Noël eenmaal hij in het dorp aankomt. Op zijn weg terug naar huis vindt hij de leugenaar… opgehangen. Noël neemt zijn bezit terug, wordt verdacht van moord, aangeklaagd en vrijgesproken. Maar uiteindelijk heeft hij zich toch, met zijn cape aan, opgehangen. Dat is vier!

Jaren gingen voorbij. Het kledingstuk werd bijgehouden als herdenking aan deze bizarre gebeurtenissen maar werd niet meer gedragen. Tot op een dag een Engelsman, een Lord, de cape kocht. Hij had een mooie en jonge vrouw, en een “vriend” die met haar flirtte! Niemand weet wat er gebeurde. Feit blijft dat de veronderstelde minnaar opgehangen aan een boom werd teruggevonden, hier vlakbij, met de cape aan…

 

 

Onthaal wandelingenVirtueel bezoek 360°Géografische liggingAangeduide wandeling< Vorige wp.volgende wp. >