Meidoorn is een geneeskrachtige plant die het hart stimuleert, de bloeddruk verlaagt en krampen kalmeert. De vruchten heten haagappels, ze zijn bloemig en hebben weinig smaak. Vroeger werden haagappels gemalen en deze brij werd zonder pitten aan het bloem toegevoegd om koeken te maken. Doornhagen zijn zeer gegeerd door een groot aantal dieren, met name vogels die erin nestelen en zich ervan voeden. Ze zijn echter het slachtoffer geworden van de graasweiden die toenemen en van bacterievuur, een ziekte veroorzaakt door de bacterie Erwinia amylovora, en zijn dus in heel wat streken uit het landschap verdwenen. In deze streek zijn gelukkig nog heel wat weiden door meidoorn versiert. Kinderen aten vroeger heel graag de jonge blaadjes op die een beetje naar noten smaken. Zij werden “lu pan dè bon dju” genoemd, Gods brood. Boeren deden in de winter haagappels bij het eten van hun vee om diarree te bestrijden.

Sommige vogels houden van wallenlandschappen, landschappen die doorkruist zijn door bosjes en hagen. Bijvoorbeeld de groenling, Carduelis chloris, een zaadeter die in de winter vaak bij voederbakjes te zien is. In de zomer pikt hij zaden van kruiskruid en grasachtige planten. Hij gaat echter nooit ver weg van de beschermende bomen en struiken. Het vrouwtje maakt het nest alleen en broedt ook alleen, maar het mannetje zorgt voor haar bevoorrading en die van de kleintjes als de eitjes zijn uitgekomen. De jongen krijgen in het begin vooral insecten te eten, zaden worden geleidelijk aan hun hoofdmenu. De familiebanden blijven onder groenlingen soms weken duren.

De kneu, Carduelis cannabina, is een kleine, zaadetende zangvogel die beperkt is tot open omgevingen met hagen en struikgebieden. In de herfst en in de lente kan de kneu soms in grote troepen te zien zijn op geploegde gronden. In de lente vallen de troepen uiteen en zondert elk koppel zich af op een klein grondgebied om te nestelen. Het mannetje kan enorm melodieus tsjilpen en bootst vaak de zang van andere vogels na.

Wikke behoort tot dezelfde familie als erwten, de peulvruchten (fabaceae). Ze hebben heel typische bloemen. De bilaterale bloemkroon heeft 5 bloembladeren: de standaard, het bovenste bloemblad, is breed en staat vaak rechtop. De vleugels zijn de laterale bloembladeren. De kiel wordt gevormd door twee samengegroeide onderbladeren. De vrucht van fabaceae is een dop. Klaver, Trifolium sp., behoort ook tot de peulvruchten en heeft een soortgelijke bloemkroon. Alleen staan bij klaver de bloemen in dichte, afgeronde trosjes. Het is dus niet één bloem, maar een gedrongen bloeiwijze met vele, kleine bloemen. Als u een van de bloemen van dichtbij bekijkt, dan ziet u opnieuw standaard, vleugels en kiel. Een andere typische kenmerk van peulvruchten zijn hun wortels: zij hebben vaak knoesten waar bacteriën in leven die stikstof kunnen vastzetten en zo de grond verrijken. Daarom worden rupsklaver en klaver veel gebruikt bij wisselbouw.