We volgen even de loop van dit ijzerhoudende water. Het regenwater en het water van smeltende sneeuw loopt door de turfgrond van de Venen. In de ondergrond botst het water op pyriethoudende leisteen. Het water wordt licht verrijkt met zwavelzuur dat de carbonaten in de bodem aantast. Hierdoor ontstaat kooldioxide en koolzuur, waardoor het water de rotsen doet afbrokkelen en zich verrijkt met moeilijk oplosbare stoffen zoals ijzer, om dan weer aan het oppervlak te ontspruiten.
Dit water is dus natuurlijk koolzuurhoudend en ijzerhoudend.
Eenmaal aan het oppervlak reageert het ijzer in het water op de zuurstof in de lucht. Zo ontstaat roest die zich afzet op de bodem van de beek. Daarom is de kleur van deze waterloop zo bijzonder. De kleur wordt vager naarmate men stroomafwaarts gaat, daar het ijzergehalte van het water vermindert.

Iets lager komen we door een elzenbos, bevolkt met zwarte elzen, Alnus glutinosa. Deze boom is makkelijk herkenbaar: hij staat langs beken of vochtige gronden, heeft afgeronde bladeren en een kenmerkende vrucht die doet denken aan de kegels van harsbomen. De vrucht wordt ook ‘strobilus’ (kegel) genaamd en bestaat uit lignien (houtstof), wat vrij zeldzaam is voor loofbomen. Hij is ongeveer één centimeter lang en blijft ten minste één jaar op de boomtak staan. U kunt dus op dezelfde boom jonge, groene kegels zien zowel als bruine kegels van het jaar voordien.
De zwarte els kan honderd tot honderd vijftig jaar oud worden.
Elzen kunnen op arme grond groeien daar hun wortels vol bacteriënknoesten zitten waarmee ze de stikstof opnemen die ze nodig hebben om te groeien.
Het is een boom die dikwijls wordt aangeplant op bermen, oevers, enz.