De kleine vos, Aglais urticae, houdt ook van open plaatsen. De eitjes worden in kleine hoopjes onder bladeren van de brandnetel gelegd. De jonge rupsen groeien op in een nestje losse zijde.

Het bruin zandoogje, Maniola jurtina, heeft een groot zwart puntoog op de achtervleugels. Het vrouwtje zoekt naar vers gemaaide weiden om te leggen. De puntogen van het koevinkje, Aphantopus hyperantus, hebben witte spikkels en een gele rand maar zijn enkel zichtbaar op de onderkant van de vleugels. Het vrouwtje legt haar eitjes één voor één, los op de grond!

Het bont dikkopje, Carterocephalus palaemon, is een klein vlindertje dat ook op vochtige weiden te zien is, rond venen.

De rups overwintert in een buisje gemaakt van twee dravikbladeren en zijde.

Het mannetje van het oranjetipje, Anthocharis cardamines, is gemakkelijk te herkennen door de feloranje kleur op een deel van zijn achtervleugels. Het vrouwtje lijkt echter op het eerste zicht op alle vrouwtjes van de familie der Pieridae: wit met puntogen en zwarte vleugeltippen. Dit is een van de eerste dagvlinders die in de lente verschijnt. Hij houdt van lage weiden.

De blauwe vuurvlinder, Lycaena helle, leeft in de vochtige weiden van de Ardennen. De eitjes worden gelegd op de bladzoom van de adderwortel waar de rups zich van voedt. De imago’s of volwassen blauwe vuurvlinders verzamelen honing op heel wat bloemen, ook die van bomen zoals de meidoorn of de lijsterbes. Zij zoeken ook naar modderstroken, waar zij vermoedelijk mineralen uit putten en waar de mannetjes zich graag in de zon wentelen. Daar staan ze op post, wachtend op een vrouwtje, en verdedigen hun territorium door andere mannetjes weg te jagen. ’s Nachts rusten de imago’s in de top van de hoogste boom ter plaatse. Voor deze prachtige vlinder moet een vochtige weide dus ook haagplanten aan de rand hebben en bomen dichtbij!

De ringoogparelmoervlinder, Proclossiana eunomia, is kenmerkend voor vochtige, verlaten weiden. De rupsen verbergen zich in grote graszoden, zoals van de ruwe smele. Zij voeden zich echter met adderwortel. De imago’s kunnen zich over meerdere kilometers verplaatsen. Men zou een mozaïek van deze biotoop moeten hebben om de uitwisselingen tussen bevolkingen te bevorderen en zo de overleving van deze mooie vlinder te verzekeren.